ESPECIAL - HOMENAXE A FLORINDO ÁLVAREZ EN O ROSAL

Texto: Jacinto Domínguez

Fotos: Belén Domínguez

Merecida homenaxe a Florindo Álvarez Martínez, nado en Pancenteo o 7 de Xullo de 1946, realizada o pasado Sábado en O Rosal.

A homenaxe  consistíu en adicarlle o tramo do camiño que comunica a Casa de María Pascuala coa Praza do Xogo, hasta hoxe "Camiño do Xogo" e dende esta homenaxe "Rúa de Florindo Álvarez".

O acto estivo arroupado pola metade da corporación municipal do Rosal, familiares, amigos, compañeiros do grupo filatélico e veciños da zona.

Acto que estivo amenizado polo grupo de gaitas Airiños do Folón, acompañado nalgúns momentos por unha compoñente da Agrupación Musical do Rosal, Lúa que interpretou o Himno Galego.

No acto interviron o alcalde do Rosal, Sr. Jesús María Fdez. Portela, a Concelleira de Cultura, Sra. Charo Tabales, unha das primas do homenaxeado, así coma os investigadores locais, Xoán Martínez Tamuxe  e o seu fillo Juan Ramón Martínez Barbosa, e o Xuíz de Paz, Sr. D. Castor Rodríguez.

O acto finalizou coa intervención do Sr. Luís Alberto, primo do homenaxeado , que agradeceu o traballo a todos os que participaron nesta emotiva homenaxe.

Os asistentes recibiron coma agasallo o libro "Pedras e Paisaxes de O Rosal" da autoría de Florindoe editado pola Fundación do Rosal.

Dende moi novo Florindo sentíu afección polo debuxo e a pintura, pasando pola Escola de Arte de Madrid saíndo da mesma co número 1 da promoción 1968-1969, en composición e debuxo.

Eliseo Alonso decía "Con trazos precisos e fluídos, Florindo Álvarez penetra nos segredos que se cochan neste pequeno, pero intenso mundo, plasmando con naturalidade as esencias que os seus ollos atoparon nos vieiros, nas pedras, na paisaxe. Debuxos camiñeiros, testimonios da terra, macendo a procurada imaxen na albura do papel."

"Floro, foi unha gran pena que houberas sufrido tan grave accidente entre a infancia e a adolescencia, tamén triste que tuveras que morrer para que os paisanos te empecen a coñecer. Sei que sufriste demasiado na túa xuventude, case enclaustrado, dixeste que se daquela existira "o Manoliño" houberas sanado.

Pero bueno, o teu cerebro e as túas mans foton excepcionais.

Floro, amigo, o pobo está contigo e espero que todos colaboren para que os investigadores recopilen a túa gran obra. Eu quédome coa túa pícara sonrisa, tamén co símbolo da Fundación O Rosal. Ti mesmo sentado nun sillón, lendo un libro, ó carón dunha suave e perfumada flor de Rosal."

FOTOGRAFÍAS